6 October 1976

“Yan Kraw radio therefore began joining forces with the managers of two hundred and sixty radio stations and many presenters, the Free Radio Association and an enormous mass base, whose listeners were a force taking part in the operation.”

“สถานีวิทยุยานเกราะจึงได้เริ่มผนึกกำลังกับผู้บริหารสถานีวิทยุต่าง ๆ สองร้อยหกสิบสถานี พร้อมกับผู้จัดรายการจำนวนมาก ซึ่งเป็นชมรมวิทยุเสรีและด้านมวลชนมหาศาล ซึ่งเป็นผู้ฟังเป็นกำลังร่วมปฏิบัติการ”

“By evening I still had not eaten, and it seemed nobody in the club room had eaten supper. We shared out snacks.”

“จนตกเย็น ฉันก็ ยังไม่ได้กินข้าว และดูเหมือนไม่มีใครในห้องชมรมได้กินข้าวเย็น เราเอาขนมของขบเคี้ยวมาแบ่งกันกิน”

“I had dozed off, and I woke with a violent start at a ‘boom’ so loud the whole building shook.”

“ฉันง่วงหลับไปและมาสะดุ้งสุดตัวตื่นขึ้น ด้วยเสียง ‘ตูม’ ที่ดังสนั่นหวั่นไหวจนตึกสะเทือน”

“At half past five, when the bomb came down, I saw people lying all across the ground. Then someone came to tell me ten or more were dead, and others wounded.”

“ตี 5 ครึ่ง น. พอระเบิดลงเห็นคนนอนเป็นแพ แล้วก็มีคนมาบอกว่าตายเป็นสิบ บาดเจ็บจำนวนหนึ่ง”

“‘Stop firing! Please stop firing! We have no weapons. We have nothing. Brothers in the army, brothers in the police, let us out…’ The voice was hoarse and trembling, and it wrung my heart.”

“‘หยุดยิง ! หยุดยิงครับ พวกเราไม่มีอาวุธ เราไม่มีอะไร พี่ๆทหารครับ พี่ๆตำรวจครับ ให้พวกเราออกไป…’ เสียงนั้นแหบแห้งสั่นเครือ บีบคั้นหัวใจฉันยิ่งนัก”

“I caught sight of a schoolgirl in her sailor collar uniform, huddled in the corner of the building with her face in her hands, sobbing. I pulled her to me and held her, and we cried together.”

“ฉันเหลือบเห็นเด็กผู้หญิงในชุดนักเรียนคอซอง นั่งปิดหน้าซุกตัวร้องไห้โฮๆกับมุมตึก ฉันรีบคว้าตัวน้องมากอดไว้ แล้วเราก็ร้องไห้ด้วยกัน”

“The river police shouted that the Thammasat students who had fled must come back ashore at once, or they would shoot. We were terrified. A male student took off his shirt and called out that we surrendered. Before he had finished, a single shot rang out, and someone shouted that a person had been hit.”

“มีเสียงตำรวจน้ำตะโกนบอกว่า นักศึกษาธรรมศาสตร์ที่หนีออกนั้นให้กลับขึ้นฝั่งเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นจะยิง พวกเรากลัวกันมาก มีเพื่อนนักศึกษาชายถอดเสื้อ บอกไปว่า พวกเรายอมแพ้แล้วนะ ไม่ทันขาดคำ แป๊บเดียวเสียงปืนดังมาหนึ่งนัด มีเสียงตะโกนว่ามีคนถูกยิง”

“As you came up out of the water they put a gun to you, made you take off your shirt, and run to gather at Wat Mahathat.”

“เวลาขึ้นจากน้ำก็เอาปืนจี้ บังคับให้คุณถอดเสื้อแล้ววิ่งไปรวมกันอยู่ที่ วัดมหาธาตุ”

“Then I was locked up at Bang Khen with about three thousand of my friends, and it was there that I heard the friend who had been shot was Wimonwan. She had died at Siriraj Hospital.”

“จากนั้น พี่ถูกนำไปขังรวมกันกับเพื่อนๆ อีกประมาณสามพันคนที่บางเขน แล้วก็ได้ข่าวตรงนั้นเองว่า เพื่อนที่ถูกยิงนั้นคือวิมลวรรณซึ่งไปเสียชีวิตที่โรงพยาบาลศิริราช”

“I saw that they had already been hanged and that people were going to beat them. I understood they were dead. I stood watching for a short while, then walked across Sanam Luang to find my car. I saw smoke rising and people crowding round, and I saw bodies being burned with car tyres, about three or four of them.”

“เห็นว่าแขวนแล้วและมีคนไปซ้อม ไปทำร้ายก็เข้าใจว่าเขาตายแล้ว ก็ยืนดูอยู่สักประเดี๋ยวหนึ่งก็เดินเลยข้ามสนามหลวงไปหารถ ก็เห็นควันไปขึ้นมีคนมุงดูอยู่ก็เห็นศพถูกเผาโดยยางรถยนต์ ประมาณ 3-4 คน”

“The dead were written down as ‘Thai man, name unknown’. I have never forgotten it, ‘Thai man, name unknown’, because there was no paper, nothing to say who he was. We never thought our brother could have died, because he was clever.”

“คนเสียชีวิตนี่เขาจะเขียนว่าชายไทยไม่ทราบชื่อ ยังจำได้ตลอดว่า ชายไทยไม่ทราบชื่อ เพราะเขาไม่มีหลักฐานไม่มีอะไรที่จะรู้ เราก็ไม่เคยคิดว่าน้องจะเสียชีวิต เพราะเขาเป็นคนฉลาด”

“I could not bring myself to go in. I stood outside. I am a man, but I did not dare. My mother and one of my sisters went in together, because a mother who fears for her child has to go and see.”

“ผมไม่กล้าเข้าไป ผมยืนอยู่ข้างนอก ผมเป็นผู้ชายแต่ผมไม่กล้าไป แม่ผมกับพี่สาวคนหนึ่งเขาเข้าไปดูด้วยกัน ด้วยความที่แม่เป็นห่วงลูก เขาต้องเข้าไปดู”

“They had already caught my son. When I went to collect him, both his shirt sleeves were still tied around his waist. If they had caught him, why kill him? Why shoot? They caught a boy who had done nothing wrong. Who will take responsibility?”

“ความจริงเขาจับลูกแม่แล้วนะ เพราะตอนที่ไปรับศพ แขนเสื้อทั้งสองข้างยังผูกอยู่กับเอว เขาจับแล้วทำไมต้องฆ่ากัน ยิงทำไม เขาจับคนไม่ผิดอย่างนั้น ใครจะรับผิดชอบ”

“Next door, the neighbours' son came home from Bangkok, and I heard them call out, ‘Apisit is here, the boy is here!’ I opened the door and went out. Oh. It was not him.”

“ข้างบ้านนี่ ลูกเขากลับจากกรุงเทพ ได้ยินเสียงเขาเรียกว่า อภิสิทธิ์มา ไอ้น้องมาเว้ยๆ เปิดประตูออกไป อ้าว ไม่ใช่”

“I see tens of thousands, hundreds of thousands of people, but my own child I never see. Why will he not come out, just once, and let his mother see him?”

“เห็นคนหมื่น คนแสน แต่ลูกเรา เราไม่เห็นว่าไปไหน ทำไมมันไม่ออกให้แม่เห็นสักที”

“We all looked at one another and nobody spoke. Many were crying, but nobody said anything or talked it over. In those days the fear was very great.”

“เราต่างก็มองหน้ากันแล้วก็ไม่มีใครพูด แต่หลายคนเขาก็ร้องไห้ แต่ก็ไม่มีใครพูดอะไร หรือปรึกษาหารือกัน ในยุคสมัยนั้นความหวาดกลัวมันสูงมาก”